Sunday, September 17, 2006

End of the road

_Volví para decirte que me voy;
Lenta, inconsciente y consciente(a ratos) me he ido perdiendo a mí mismo, es verdad que la perfección implica perderse, olvidarse del ser, pero esto para nada se trató de perfección, solo quería encontrarte...
_Trying and trying and falling again;
Me diluyo, cada vez pierdo mis grados así como la cerveza se mezcla con fanta, realmente que porquería de analogía estoy usando, una weá barata, mala como los productos subvalorados del oriente extremo donde la explotación no es más diferente que morir por respirar un poco más, una bocanada de aire mortal...
_El camino se acaba;
Y yo estoy aquí, evitando los espejos, recordando que no reflejan la maldad: la crean. Y el viaje a sido largo, ha estado llenos de eventos, de vueltas absurdas para descubrir que finalmente era una rotonda y no había que irse por allí. Me acerco al inicio, como en un sueño bizarro alguien me está diciendo que abra los ojos (ok, esto es autoreferente pero por la xuxa que no lo es? y además no entiendo porque pusé este parentesis pero a simple vista...) y esa música vuelve a sonar.
_The importance of being iddle;
Este año era para ser diferente, era un renewal de otras situaciones con un enfoque optimista, donde el true-self gritaría armoniosa o desgarradoramente con la reverberación del las cuerdas de la existencia, un destino sin resilencia, existe tal cosa? "tu eres mierda, pero puedes convertirte en oro" con un ingles golpeado pero con convicción. Entonces te muestro todas las cartas y tu no sabes que hacer y entonces y entonces y entonces como dijo João VI: "cuando no sepamos que hacer lo mejor es no hacer nada" y eso hasta me ha servido bastante, pero también es cierto que mi amigo aquí murió por obesidad y por ser tan bueno para comer cerdo...
_Dónde voy ahora?
El problema de apostar todo en un sólo caballo, en estar ciegamente convencido que el sol va a salir por el mar (nota: para entender esta intricada información debes tomar en cuenta que el escritor se encontraba en un país de sudamerica que se caracteriza por se largo y angosto, el país saco de papas no el escritor) Y otra vez me escudo de pequeñas wevadas que intentan ser humoristicas para no tener que tocar lo otro...
_Payaso triste, audiencia complacida, robo por los altos precios;
Un día me levanté pensando que todo era una simpleza, que todo es y está donde debe, que ya basta de complicar la realidad por gusto o ignorancia, que así como hay 2 o 3 cosas que alteran el viento que mueve el puente hacia la flama eterna hay otras 100 alrrededor mio que valen todo! pero lamentablemente ese insight, esa amplitud de frecuencia dura poco y vuelvo a leer mis antiguas poesías que debieron ser quemadas en su momento, al menos enterradas junto con las monedas y el dinosaurio que crecía en el agua. Pero no es así, talvez me gusta bancarla de sobreviviente, de ser así onda Lost y vivir sin querer salir del pozo, sin tener que reflejarme en los espejos...
_El camino ha sido largo;
Sin duda hemos avanzado, pero de una forma difusa y en varias direcciones, yo te digo suma los vectores, extrapola todo en la forma primordial y más simple del espacio: linea recta. Hay desplazamiento? te moviste cuanto? cms, mts, kms? porque todavía veo a mi abuela haciendome señas con la mano, despidiéndose, esperando que yo me dé vuelta para corresponderle el saludo...y si no volteo nunca más? si avanzo sin pensar en lo que dejo, si camino por el puro gusto de sentir mis propios pasos...y perderme en él.
_Contradecí mis propias leyes internas;
Entre lo que alguna vez idealicé y dejé de idealizar a lo que pasa cada mañana, justo a mi lado se sientan los 2 y su saludo me agrada; al otro lado se llevan bien, derrepente una sombra me saluda y sonrie y me gustaria saber que piensa...Vale la pena caminar por este camino, dejando de lado varias cosas, vaciando mis bosillos, botando los sueños, todavía siento calofríos...
_Y lo que alguna vez fué;
O podría haber sido, o se pensó que podría ser, posibilidades que mueren ahogadas como gatitos neonatos en un saco, gatillando un viaje en busca de revelación por el soñar. Y esto de alguna manera es una despedida, es como dar gracias y tener rabia frente a los misterios de los caminos donde se me ocurre andar, andar, andar, anda, anda, anda andarilho, sigue andando, en tu andar talvez encuentres lo que buscas, aunque recuerda que para encontrar hay que dejar de buscar, y si ya estoy en el final del camino? hay límites entre uno y otro?
_Dead end;
Afrontalo, tienes que tener valor para darte cuenta: nada más queda y se te acabaron las máscaras. Deja de buscar montañas sagradas, la vida no es una película o por lo menos actúa como si tuvieras el rol protagónico porque para ver tonteras tengo el bitcomet. Llegó el momento de ver cuanto jugo tiene esta fruta.
_This is the end of the road Galvatron;
Al final de alguna manera se tenía que abrir la matriz, cuando eres el elegido, cuando estás predestinado todo toma sentido en el momento exacto. Cuando venía en el bus ese día y miraba por la ventana pensé que así como te estoy buscando entre los campos de trigo y campos de concentración, tu también lo harías sin importar dónde te encuentres...eso fué reconfortante hasta que un vomito a lo shammy...
_192 horas;
Andarilho...dí algo...cualquier cosa...lo siento, estoy en blanco, me cuesta usar conectores, las ideas se fueron con la diarrea y las pocas que flotaban con las proglotidas son difíciles de hilar, no puedo pensar en 2 cosas a la vez, apenas puedo sentarme con los músculos contracturados y ser un observador que mira sin mirar...el dolor lo siente este cuerpo no yo...casi no habla...a tí no hay nada que decirte...gasta la saliva en la mayonesa que hacen ellos 2...o roba cerveza como un ninja.
_Finalmente un Kansas detour.
(esta expresión incluye todo lo escrito)

Saturday, September 02, 2006

Memento Mori

Alguien ya utilizo este título para un post.
Y si alguien llega a notar eso el mundo deja de girar. Auque sea por un instante.
Pero no es acaso que vivimos en un instante único, eterno e irrepetible? y que la constante negación de ser parte del mismo, de la existencia...genera el tiempo?
Pasé o pasó agosto...ese día pensé en escribir un post, deseándome un poco más que las estrellas, e ir en la moto galáctica en busca de plutón...
Fué un día atípico sin duda, comenzó donde debía y regresé al mismo lugar que hace un año sin quererlo o buscarlo. Recibí glucosa de una forma creativa=) Terminó igual. Let´s see:
Remember that you´re mortal, remember that you will die, remember your death.
Carpe diem menos hipócrita? un cambio de enfoque que muchos de nosotros necesitamos...
Algo pasa, este post no me está agradando en lo absoluto, estoy tentado en borrarlo completamente, pero si lo hago sería empezar todo de nuevo; no quiero enfrentarme nuevamente a la hoja en blanco como hacen algunos escritores. Entonces dejalo ahí, una chance...
Mejor voy a buscar esa ropa, rescatarla de la oscuridad que trae consigo la noche solitaria.

Monday, August 14, 2006

Você pode ir na janela

Hace mucho que no escribia por aquí y esta vez tampoco lo voy a hacer por si alguien tenía alguna expectativa. Dije expectativas? argh! uno de mis problemas recurrentes...pero esta vez tiene que ser diferente. (Ad porta de los 21). Incluso llegué a fabricar otro blog que solo leyeron 2 personas y que no existe más en la historia virtual.
Hace exactamente un año, ok esto es sintomático y extraño pero no deja de causar en mi una sonrisa, tuve la oportunidad de ver este clipe, y por azar o providencia divina me veo una vez más frente a él aunque con un enfoque distinto. La primera vez no le tomé el peso, era de noche como ahora, pero el ambiente era distinto, no tenía frío, la compañía también y estaba en el piso n° 12. Mi sentir todavía no mudaba. Ahora estoy aquí sintiendo objetos que vibran a lo lejos y que se apagan antes de alcanzarlos. No estoy hablando de ese tipo de objeto por si alguien piensa otra cosa. El mensaje es poderoso y asustador, encierra una realidad que está cruzando la esquina y a la cual todos estamos sujetos.
Entonces só por uma noite (ese es otro tema) nos sentimos como el gatinho, y en mi caso....

Se não vai
não desvie a minha estrela
não desloque a linha reta
você só me fez mudar
mas depois mudou de mim
você quer me biografar
mas não quer saber do fim
Mas se vai
você pode ir na janela
pra se amorenar no sol
que não quer anoitecer
e ao chegar no meu jardim
mostro as flores que te falei
Vai sem dúvidar
mas se ainda faz sentindo, vem
até se for bem no final será mais lindo
como a canção que um dia fiz pra te brindar

No da un poco de algo en la guata ver al pobre gato desgraciado?
Pero por otro lado, vivir es exactamente eso: es hacer experiencia

Como una persona especial para mi escribió y como yo escribí para otra:

Necesitas entender la vida en su totalidad
y no apenas una pequeña parte de ella. Es por eso q tienes q leer,
es por eso que tienes q mirar al cielo
es por eso que tienes q cantar y bailar y escribir poesia
y sufrir y entender, porque todo eso es vida.

Putz por qué cuando ando así me pongo tan iluminado? Mensaje para mi mismo: tu sabes.
Talvez para la proxima escribo algo.

A estudiar...

Sunday, July 09, 2006

Saturday, July 01, 2006

Epílogo

Este universo favorece las historias, donde ninguna jamás termina realmente pudiendo apenas haber continuaciones…por eso nada más atingente (al estilo Montaldo) que usar un título de estas características.
A lot has happended you know- una vez más mirando desde la altura a las personas que pasan, proyectándose en esas vitrinas de personas que caminan sin rumbo en 20 ó 30 años más, mientras esperas una situación que haga justicia al título de festín, que entres en catarsis mientras se acaricia tu triste paladar con un hambre primigenia desde que estábamos en ese caldo de cultivo hace algunos billones de años- pero talvez en mi caso nada...o por lo menos no siento nada. Y sentir nada es lo mismo que estar en una caja como el gato de… no recuerdo el nombre del físico, en la cual si había 50% de probabilidades de que entrara gas venenoso, el gato estaba en un estado intermedio: ni vivo ni muerto. Ahora gané realmente el título del anti-familiar (cumplí con todas las etapas: antinieto, antihermano, antiprimo, antihijo). Es sorprendente cuando hasta los más pequeños toman su devenir desde su interioridad en sus manos y dicen basta!, esto no es lo que quiero, se contradice con mis ideales, con mis sueños de infancia, tal como el niño de 4 años que reafirma su identidad diciendo no. Que palabra tan poderosa, tan destructiva y también tan liberadora. Ahora la veo distinto. Gracias por mostrarme el camino, solo falta tomar aire y seguirlo con determinación...la cuál debe aparecer... Comenzar a caminhar. De todas maneras eso no acaba ahí… siguiendo la lógica de las historias, ah! que influencia tiene 1602…
Pero como la harina es de otro costal y este pan sigue amargo, debemos mirar una vez mas a través del espejo y recordar que él no refleja la maldad: la crea; finalizar es válido por algunos instantes, ya que a veces leo y es a bit creepy ´cause no por lo que es si no por la naturaleza de la situación como un todo. Por eso haremos el plan b, retirada momentánea, si alguien pregunta solo se cayó el sistema, la matriz arrojó un error y se hizo evidente en la inconsciencia colectiva de las biobaterias humanas con corbata , sin embargo ambos sabemos que ya es la hora de hacer el quiebre definitivo; si salto todo acaba ahí verdad?, si cruzo esa línea amarilla, si doy un paso en falso, si… o solamente una ilusión, y damn! una vez más he vuelto a tener aquellos sueños, en donde es posible una regresión en el tiempo-espacio y poder rehacer las cosas con la sabiduría o estupidez del ahora, y se supone que esas ideas solo la tienen los adultos/viejos que están frustrados con sus vidas actuales…hay jóvenes viejos estúpidizados que tienen una neura de muchas vidas acumuladas.
Y porque el manga-anime ha tenido tanta aceptación entre un grupo de jóvenes que están insatisfechos con su realidad, puede que tenga que ver que ciertos mangakas en un gran gran número sean como esos mismo jóvenes. Los japoneses en gran medida son frustrados y reprimidos, pensemos en los menos aventajados, en aquéllos que nunca lograron sus sueños, los menos ”populares” que no pudieron conquistar o siquiera manifestar sus sentimientos a la chica en cuestión, entonces su forma de escape fue crear estas historias en donde la monótona realidad cambia de forma drástica por la llegada de un chica proveniente del cielo, del Internet, del mar, de Asgard, del pasado, del futuro, de una pensión que se cae a pedazos, etc. Obtener superpoderes por un accidente, o que tu padre cree un mecha ultra poderoso y bélico porque era un científico ocioso y te lo dé como presente de aniversario, en fin todas sus frustraciones vencidas con puño y lápiz, una realidad soñada, su escape, y mientras algunos hacían sus vidas por ahí, ellos estaban encerrados practicando dibujo, haciendo garage-kits, jugando videojuegos, en definitiva su terapia. Entonces nos encontramos que en occidente hay toda una generación de personas frustradas que sienten una poderosa empatía con este tipo de animación, de alguna manera se sienten identificados, aliviados y un fuerte sentido de pertenencia hacia este movimiento, porque desde el mismo inicio los creadores tenían ese sentimiento incrustado como un espina en su psychis. Una vez más la frustración es la madre de eso. Esta idea era más o menos de esta manera, naciendo de en un viernes donde el fin de semana comienza …pero una vez más todos los planes no logran concretarse como estaban pensados, puras tonteras para variar….y será sano desear que sea otra vez fin de semana cuando el fin de semana esta terminando y viajas en el bus con destino a la realidad, además de estar todo calefaccionado y toda esa gente respirando trayendo consigo una hipoxia e hipercapnea??? No querer hacer nada más que nada, vagar y comer, no tener preocupaciones y dormir hasta que el hambre te despierte nuevamente para completar el ciclo.
Oh que me sucede???
Porque la vida no es así siempre, un gato...
Qué partido más ordinario, y hasta en los penales la cuestión fue mula, después el entrenador sale (porque no había querido ver a sus jugadores) y como que mira diciendo qué? ganamos?
Hola hola hola, no nos dejes sin comer comida china; un koan? mientras cabeceas hay información que se está gestando y otra que es posible desbloquear, en esos instantes todo está más claro y puedes desvelar la ilusión que llamamos realidad. Intenta ese ejercicio alguna vez...
Considérame. Definir… en breve se cierran las apuestas. Es la hora de cambiar la página. No necesito un Gollum para tirar el anillo…
Stirb nicht vor mir

Saturday, June 17, 2006

Love, do you remember?

Finalmente el último episodio.
Para variar más colgado, insatisfecho y pensando si todo valió la pena (o apnea).
Se cumplió esta temporada de principio a fin; y como vimos en esa columna no puedes evaluar una historia simplemente por su desenlace...pero putz igual influye en el gusto residual luego del último trago que además nunca pudiste tener limpiamente. Entonces, nuevamente estamos frente a la vieja dicotomía del ser. Esperanza? más que eso ilusiones y expectativas. Hubo momentos y circunstancias especiales o por lo menos muy interesantes. Es la hora de volver a sentarse y ser nuevamente el expectador de rigor. Por lo menos de esa manera te aseguras y puedes comer un poco de cabritas, puede ser una de las pocas maneras de lograrlo realmente. Después caigo fuerte sobre el pavimento frío, regando mis visceras sobre aquél viejo y mal cuidado jardín de magnolias y geranios, de paso ofrezco mi masa encefálica y si queda corazón a las viejas deidades aztecas. Los huesos, siempre queda algún perro hambriento.
Só por uma noite. Já chega!
Los andarilhos deben continuar su camino indefinidamente, es su destino y en su manera de ser no se quedan mucho tiempo en ningún lugar para no generar lazos(bonds) ni ataduras, no tienen hogar ya que no lo necesitan, dormir donde sea, esperar, ayunar y meditar.
Una temporada completa puedes creerlo? cuando llegara este día se suponía que todo iba a ser diferente o por lo menos a mudar en algo, sueño infantil nada va a cambiar porque el único cambio real viene de ti.
Estoy resfríado...

Tuesday, June 06, 2006

Genesis

Basileya humeterum enrileya humeterum... non non cueto.. non non cueto...
Llegó el momento que estaba evitando, es hora de acercarse al final de la primera temporada.
Con el sonido de la lluvia como fondo músical regresé al mismo punto de hace 3 años. No me senté en el mismo lugar pero si eran sentimientos similares. Vacilé al principio pero al final me decidí: los sabores no habían variado mucho desde la última vez, es cierto que esa clase de comida es bastante solitaria y que en nada ayuda cuando uno busca algo más. Las limitaciones te las impones tu mismo, pero indudablemente el medio que te rodea es un factor determinante a la hora de escoger. Entonces la pregunta de rigor, qué había cambiado? y rápidamente me sentí en un viaje de retrospección falso, porque ya sabía adónde llegaría. Los detalles socio. Y putz que son importantes para continuar...
En un principio todo era un juego, sólo estaba la consciencia necesaria de aquel momento, luego vino la decisión que obedeció a una casuistica forzada pero electiva...las cosas lentamente se gestaban hacia una dirección no pensada hasta aquel instante, realmente era eso? no había otro camino, claro que sí, pero los designios esperaban que uno firmara el papelito y se embarcara en ese proyecto que digo una vez más era totalmente improvisado hasta aquel instante. Porque cierto es joven, nunca se te cruzó por la mente, los preparativos eran para jugar de local y tu lo sabes...y claro si te hubieras corrido y tomado el camino fácil de la derecha talvez tu suerte no hubiera sido muy distinta pero si unos 365 días más tarde. Y conocí gente. El más sociable. Pero de una manera u otra eso aconteció, propia de la manera de ser atraes espiritus similares o no tanto, pareciera que cierto es una vez más que te rodeas de lo que mereces.
Y and so on time goes on...
Lo que me asusta es que todo ha sido... it´s all about pretending, it´s all about pretending, cuándo tomas el rol protagónico y te liberas de las máscaras? Ha sido un placer leer su prueba Señor Casalis. Qué era eso? hasta cuando uno revive viejas glorias. Muy bien muchacho. Nem fala direito.
And so on time goes on...
Y nos situamos en los últimos acontecimientos, diciembre 2005? una sorpresa inesperada, aún cuando uno espera por algo, por un momento las olas dejaron de romper ante ti, las galletas con arena no importaban, esconder algún bulto poco importaba a su vez ante sus ojos; estaba nublado pero aún así el sol quemaba...todo estaba echado, aunque eso ni lo sabías. Podías intuir un poco de que todo podría salir mal, pero aún así define que es mal. Lo cierto es que ha sido lento, bastante...Avanzas? desde que Sir Walter Scott...y grababa y graba y los [1] aumentaban y no los borraba porque se veían cool; son meses y meses y te das cuenta que la arena continua ahí, desplazándose, el castillo puede que dure pero el mar de alguna manera se las arregla para llegar ahí, y ya que quiero ser más claro: el castillo representa tus ilusiones, la arena es de Sandman, o Lord Morpheus que es lo mismo que sueño, y el mar querido colega no es otra cosa que la realidad.
And so times goes on...
Y me acerco al último testimonio, después de eso a regresar al anonimato, porque cierto es que no cualquiera debe leer los desvaríos productos de un eternal sunshine of a spotless mind. Mañana podré esperar más de la rutina, más de hiperrotación de cuello rechazando nada más que una manifestación de cariño que no se ha concretado nunca porque siempre es así, siempre a medias como la dualidad del hombre moderno. It ends tonight. No ahora mismo, pero si cerca del ahora.
And so time goes on...

Sunday, May 21, 2006

4 8 15 16 23 42.

Qué esta pasando aquí?
De los anónimos presentes, que alguno de un paso adelante y se identifique.
Siempre me cargaron las multitudes, a veces me veo escapando de ellas o evitándolas de formas más creativas u obvias dependiendo de las ocasión. Pero al mismo tiempo las multitudes te permiten esconder de los inquisidores que andan suletos por las calles y salas. Alguna vez se mostraron sin sus sotanas o chalecos de fuerza, pero la verdad es que ahora mismo todo se ha alterado; en la isla pasan muchas cosas, hay que de alguna forma improvisar la comida y ni hablar del baño.Y si pensabas que habría un clima paradisiaco, dejáme decir que sólo ha llovido por aquí. Qué es tener fuerzas para arrancar? y que hacer para tránformar el plomo en oro? bueno por lo menos en cobre que ahora vale más. Me estoy acercando, dijimos que al episodio 50 la serie se arreglaba. El de ayer por cierto fué bizarro, creo que me cargó como las cosas se salen de control; no arranqué aunque esa sensación se hizo presente en varias ocasiones, el frío, los recuerdos recientes de hace 2 semanas (?) y sin duda lo más extraño estaba en este Andarilho...qué xuxa hicimos? Putz al final ya lo descubriste?
'You've got to find what you love"
Es imposible conectar los puntos hacia adelante, sólo podemos unirlos mirando para atrás. Entonces tú tienes que confiar que los puntos de alguna manera van a conectarse en tu futuro. Tienes que confiar en alguna cosa: creer y tener claro que pueden haber gatos en los metros...y que éstos se pueden esconder en pequeños orificios como un vil ratón, lo que tb me hubiera gustado hacer a mí antes de las 7:30 pm; aunque antes tenía que leer el texto de Córtazar...

Saturday, May 20, 2006

El lobo estepario

Desperté sintiendome como Harry Haller. La mañana no se presentaba muy amigable, fría, gris y con elsintimiento presente de que algo esta sobrando o faltando en la escena. Y tb me recordé del libro que no terminé teniendo mucho tiempo a mi disposición en las vacaciones...entonces es como que uno quiere hacer algo y después algo sucede, nos desviamos del camino: un destello en la oscuridad. Todo es cuestión de enfoque, el problema radica en que nos acostumbramos a los que consideramos propios, al punto que llegamos a creer que son parte de nosotros haciéndonos únicos como individuos. Hasta cuando estaré en este transe?
Hey you wake up! open your eyes...

Wednesday, May 17, 2006

Emptyness

Así es.
Toda historia parte por una mujer. El impulso vino y de pronto las palabras comenzaron a combinarse, a generar una torre de ases...
Y aquí estoy yo ahora, meditando sobre eso y aquello; qué es lo que ha sido logrado Mr Pelé? Si tu me dices nada, yo reacciono y digo que no: porque ahora estoy en la 46...
Is that all?
Viejo las cosas han tomado el rumbo esperable. >de lo contrario estarias viendo otro anime<
Ok, creo que estoy viendo la luz al final del túnel, nada más falso por que es eso lo que dices todas las veces. No lo niego, siempre existen las recaídas...además de que te estás quejando? De nada, jajaja si todo está bien.
Lo dudo, en un instante abres el refrigerador y te das cuenta que sólo queda un queso viejo llamado Joe. Definamos hacia dónde vamos...y si no es tal cosa y solamente estoy regresando a un punto más atrás del inicio? si te dijieran que ahora solamente restán las cenizas de lo que alguna vez fué?
Paciencia.
Basta de sandeces, cuando realmente esto se quema? >este anime es de inicio excesivamente lento...pero a partir del episodio 50 ocurre un quiebre total en la narrativa y en lo que esperaba el expectador< así que calienta tu asiento unas semanas más.
Por otro lado Mr Pelé (a todo esto es una especie de homenaje a Rolando...y no es que haya escrito mal Ronaldo, de verdad es Rolando) ten en cuenta que la recompensa parece válida...aunque toma nota: no descuide lo más importante para Ud.
Mutilados, vodka smirnoff, pizza queso y aceitunas verdes. No olvides los llantos.
Viste aquellos caminos que alguna vez empezaste a idealizar?
No faltó quien vaticinara una nube negra e inundaciones varias...abnegación total en ellos y la imposibilidad consecuente al barro mezclado con sudor y lágrimas.
A todo esto no han habido lluvias. Bien...el pronóstico no se cumple, todavía hay esperanza. Recuerda que por alguna razón el botón sigue ahí.
Auxilio.

Tuesday, May 09, 2006

En estos días

En estos días grandes cambios se aproximan.
Llegó hace algunas horas en su cajita, de hecho deberia estar usándolo pero por una serie de eventos sin mucho sentido no es lo que ocurre en estos momentos. Otras inversiones también han sido establecidas. Hay que cuadrar los gastos para no tener que dormir con hambre.
Ayer sentí lo que no sentía hace tiempo, supongo que el recuerdo más reciente de eso fué en Copiapó...y esta vez no estoy hablando de cursilerias, sino de dolor. Dolor del bueno, físico y tangible. Por qué? vaya uno a saber aún cuando sí se tienen algunas hipotesis.
Xiii tengo que estudiar...
Sin embargo aprovechemos esta instancia para tomarnos un respiro en esta sociedad frenética y mirar un poco alrrededor. Hay caras conocidas, otras más reticentes a mostrar su verdadera identidad y otra que me mira fijamente.
Contemplar. Hoy tuve un momento de amplitud de consciencia; eso me dejó contento por bastante tiempo mientras acababa el día. Pudo haber sido la composición del paisaje, el clima, el sol, lo que ocurría por fuera y adentro. Vipassana, aplicarlo en todo momento...

Friday, May 05, 2006

Qué es esto II ?

Argh!
Finalmente a ocurrido, has perdido el último vestigio de razón que te quedaba. Y es que todavía no comprendo que mierdas haces.
Un último aliento, una mezcla perfecta de olores y escenario dudoso. Me gustaria que me mostraran el camino, que me dijieran que tengo que hacer y para dónde voy. Pero al mismo tiempo al hacer eso estaria perdiendo la coherencia de mis actos, mis ideales, mi filosofía...
Ya perdiste la razón, que importa ahora tu coherencia amigo. Qué más queda? una muralla inmóvil e impenetrable que por un sólo momento pareció acercarse y abrirse sin que lo esperaras.
Librarse de los deseos, expectativas. Desapego a todo lo que consideras importante. Ser parte de y rendirse ante la majestuosidad del óceano.
La dignidad, también la perdiste? pasaste una tarde quijotesca buscándola, luego de querer jugar una mano y arrepentirse en el último instante. Qué más te falta? pierde todo de una vez y regresa al origen, a ese punto donde todo era por ser y no existian las razones.
Te has transformado finalmente en eso?
Mañana espero poder impregnarme de un poco de compasión, sabiduría...y ser libre una vez más.

Wednesday, May 03, 2006

Infertilidad

Palabra complicada. Uno piensa en ella y vienen inmediatamente conflictos y miedos ya arraigados en la psiquis humana pensante.
Por otro lado aparte de la incapacidad de procrear y de esa manera preservar tu patrimonio génico (que a esta altura esta devaluándose como un producto de consumo) existen otras formas...
Y en mundos que ya habían sido tomados por obsoletos, sus habitantes vuelven a la vida.
Algo más complejo que el mito de los hombres de barro; sin embargo creo- con un dejo de desdén hacia algunos- que nunca debimos apartarnos de los origenes.
El deseo de renegar parte de nosotros nos hace infelices; el ser humano es un animal solitario y por eso es triste, no porque lo es sino porque no lo acepta.
La constante no aceptación nos trae ansiedad...
Ansiedad existencial...angustia...miedo...ira...odio...sufrimiento y el ciclo se repite nuevamente.
Infertilidad es una palabra poderosa. Hay muchos tipos de infertilidad: como esta que tengo ahora, me falta inspiración y es por eso que no voy a seguir.

Tuesday, May 02, 2006

Zero: Escrito por 2ª vez

Y entonces ya tenía escrito un nuevo post en el ciber, sólo bastaba con publicarlo y...una vez más los oscuros designios de gente inescrupulosa...o...simplemente la conexión falló. Pero es que me había gustado lo que escribí por lo que me dispongo a tratar de restituir de la mejor manera eso que alguna vez fué escrito. Partiendo con que el Sr Inquisidor tiene una mirada inflexible talvez la vida ha moldeado aquellos ojos grises sin vida ni anhelos...con todo respeto quiero expresar mi punto de vista, ya que siempre hay un momento de reflexión ante cualquier viaje. Si puedieses escojer entre el Honor o el Amor? Para Coronario el honor era lo mismo que se pone para plantar lechugas o tomates, es decir estiércol, una mierda...pero esa opinión viene de un ser temeroso que vivió siempre a la sombra del matriarcado y que nunca fué capaz de enfrentarse a sus propios miedos y seguir sus sueños, simplemente aceptó su condición y no hizo nada para cambiarlo. Ni siquiera atreverse a saltar al abismo y terminar su sufrimiento. Ser o no ser?, esa es la cosa...traducción original. Sr Inquisidor, la villanía se perdona pero la ingratitud no; uno puede caminar y no necesariamente hacer camino, es fácil confundirse y más si intentas engañar a tu corazón. Por mucho tiempo vivimos en las sombras a la espera de la última manifestación del águila plateada que alguna vez nos encantó con su vuelo en aquellas tardes de otoño; y no es por que hayan plantado platános orientales por su rápidez de crecimiento o que las avellanas no sean para comer, hay algo en la escena que no es lo mismo. Todo cambia, la impermanencia es la verdad perante frente a nuestro ojos, pero como buen ser humano olvidamos lo que nos conviene y convenimos Sr Inquisidor que hemos trazado caminos patéticos, distintos...mas erráticos. Al final no es sólo el Andarilho quien escribe e intenta interactuar, también está el Retalhador...y el conflicto es inevitable sin duda. No puedes escapar a tu destino y menos si lo ves a la cara. Antes del final vendrás una vez más, pero el escenario- como el té que sigue siendo té, no así el recipiente que lo contiene el cuál una una vez que se rompe deja de ser lo que era-habrá cambiado. Sr Inquisidor estoy listo, que el fuego purifique el alma de este ciervo...
*Claro no quedó ni cerca a como alguna vez fué.

Saturday, April 22, 2006

Sábado en Santiagors


Sábado, levantei mais cedo do normal, somente pra ir a um seminario muito especial, mas acontece que as vezes você tem que decidir, é isso...eu só ia gastar meu dinheiro em uma ilusão...To fudido perdí o que queria escrever, mesmo assim to aqui lendo otros e esperando por uma sinal. E finalmente chegou! Que porra era aquela? ...Você já vendeu até as calças e ainda não saldou todas as suas dívidas? Seus problemas acabaram...mesmo assim o dia é perfeito para não fazer nada.
Modernidade (Lulo):
Quando fui, Quando erámos intactos projetos, imaturos/Fomos modernos/Nos couberam ternos, gravatas e moldura, cultura e inferno/Fossemos eternos quando era primeiro/Primeiro e certeiro amor, era indolor/Querer tudo e iamos na vida a cada fome, a cada fama/E a grama era verde...

hanno rinviato



ES VERDAD!
Por esta razón habrá que tomar medidas, supongo que apartir de la próxima semana. Es la idiosincracia de la sociedad chilena? o un problema de abulia, astenia y adinamia inherentes a la naturaleza humana "más" evolucionada? No querer tomar tu vida en tus manos y dejar que decidan por ti para evitar cualquier responsabilidad y así vivir cómodamente sin sentir realmente y sin capacidad de asombro; de esta forma nosotros "la última chupah del mate" creamos colegios, democracia y cadenas de cómida rápida...Que fácil me desvio del tema principal, porque al final uno va acotando por frecuencia, sin desconocer que también existe 4 y 5...Aunque el regreso me molesta, es inevitable que su presencia me abstraiga a otro escenario y momentos..OK, nada de abort the mision aún hay mucho en juego para irse a camarines, como dijo Stifler: " uno no anota hasta que anota".
Ahora que lo pienso más detenidamente quiero cambiar el nombre del blog, es por eso que estoy receptivo a cualquier sugerencia constructiva o destructiva, está última al más puro estilo de la divinidad Kali o tb Shiva que usa la llama de la destrucción para dar inicio a otro ciclo expansivo de creación en el cosmos...
Las chorrillanas son más ricas cuando toman un tinte de surrealismo y rancheras en el jukebox...¿qué onda dónde estoy? una pregunta que muchos quieren saber...

Wednesday, April 19, 2006

Talla 2

En fin ya casi es la hora de abandonar este recinto, osea nunca tan fanático he sido pero aqui estoy en la universidad todavía...la verdad es que no tengo muchas ganas de volver para allá, podrían existir esos "hoteles" que tienen los japoneses donde uno se mete a una especie de horno con cama incluida...pero por otro lado por lo menos no tengo que vivir en la casa de un Ex, ya sea voluntaria o involuntariamente, miau! En que estabamos hoy? ahhh, sí los niveles de frustración, estaba pensando en: "the frustration levels are critical, prepare for the Limit breake unleash..." será que si sigo de esta manera mi HP vital se pondrá amarillo y algo sucederá? espero que sea algo bakán como el End of Heart de Squall y no una magia mula como la de Selphie. Escribo puras metaforas, talvez de esta manera enmascaro mi realidad que se descompone y rearma a cada minuto, porque si bien es cierto hemos heredado de los griegos el sentimiento de "tragedia", nos sentimos vacios e inertes y al mismo tiempo no hacemos nada para revertirlo. Otra vez digo, me tengo que ir porque este es el último módulo.

Tuesday, April 11, 2006

Dunno

"Si tienes un asunto con solución no es un problema porque lo arreglas, si tienes uno sin solución, tp es un problema porque lo dejas como está".
Este frase me la recordó alguien hace bastante tiempo pero, no sé porq en este momento ha aparecido en mi frustrada psiquis nuevamente; puede que sean las horas sin comer, la prueba que tuve hace un rato y que me picó, el espectro de posibilidades que se abren a mi paso, la forma en que me siento ahora: como la internet de la biblioteca (lento y pajero) y...hay algo más, pero en este instante no puedo vertirlo en palabras escritas, por eso prefiero al menos dejar este post como una suerte de testimonio de mi porvenir, si dejo de remar me quedo en el agua o la corriente me lleva? (más tarde).

Thursday, April 06, 2006

il cellulare (?)

C´e una volta en che no si puo efrentare allá societá, Io non credo en esso má é possibile que la societá se enfrenta a te (puta el italiano chanta, si la piccolina viera esto...) Penso e súbito l´italiano se combina con il portuguese, e una música arriva a le mie orrechie: é il signor delli anelli, con molta emozione andata via! il gato nero, la tavole sporca, porca misseria, il decamerone que il suo significato e dieci giorni, lunedi, martedi, mercoledi, giovedi,vernedi, sabato e domenica, perché parli l´italiano? ( en este punto noto una falta de inspiración aguda con irradiación subescapular ipsilateral asociada a una falencia linguistica, al final aprendí algo profesora?) veritá il cognecimento e almacenato nell cerebro, é tutto questione de distrabarlo, putz ia falar agora que eu vou posiblemente a comprar um celular, traindo o meu discurso anti-sistema, tudo prá ficar mais comunicado ou devo dizer mais alienado? (pero qué es esto si estaba escribiendo en italiano...) shit if you are willing to change the language something to do is a least to say it, má ché porcaria, il mio profito generale si ha transformato in un burguese, che vontá di mangiare una deliziosa pizza italiana; jé ne comprendere pas! une, due, tre, une, dois, trois, one, two, three( ya dije que el diagnóstico era falta de inspiración pasando a crónico?) ok, solo quiero decir que me esta gustando la situación( esto se supone que queria escribirlo en italiano) arrivederci queridi collegi, domani é il mio dia per triunfare, la parola é poderosa.
Nota: este post era para ser una reflexión profunda sobre la sociedad de consumo, el miedo a no pertenecer, las necesidades creadas y el paradojico efecto en las relaciones humanas que tiene la tecnología que se supone nos hace estar más "cerca" , todo esto abordado brillantemente con un estilo elegante e irónico a razón del tema de mi posible adquisición de un vulgar celular. Pero ya vieron, todo se transformó en una cuestión errática, sin hilo conductor y que en definitiva nos hace replantearnos mi posible dote artistico literario chiquillos; en resumen era todo lo que quería, improvisar esta creación literaria experimental. Señoreh!

Tuesday, April 04, 2006

O duplo impacto


Cierto día me levanté para variar con el sonido de mi reloj, al mismo tiempo...sentí el cantar de un pajáro que emulaba al despertador. Salgo del mundo de Morfeo y retorno a la realidad. Mi desayuno es frío porque se demora mucho en hervir el agua, aún estando en altura, me recuerdo que alguien me decía que quería estar más alto que los mortales; como desganado, pensando en como esa glucosa se degradará e irá a nutrir los organos, alguien reclama? otros no comen nada. Rapidamente el reloj bosteza y me indica que hay que continuar, la araña me hace pensar en el sueño del otro día donde la avispa azul gigante me atacaba en la habitación...no sé porque entré a ese lugar, pero el insecto era agresivo y en cada ataque (que fueron 3) picaba doble; pero no es por eso que se llama así este post, en realidad estaba pensando en el Futae no kiwami, una técnica que Sano risked his life to learn; pero que pasa papá?! yo también tengo que arriesgar, un poco o jugar todo, vamos que parece posible y al mismo tiempo en el metro me ví a mi mismo cuando chico y en como me gustaba armar los rompecabezass, y ahí comienza el conflicto, porque juntando unas piezas en estos días (eran 3 creo) no me gustó lo que se me armó frente a mí, amargura y desazón, ojalá me haya equivocado de puzzle y que haya mezclado piezas que son de alguna composición del pasado y que ahora están obsoletas, descartadas y que deben irse a la planta de reciclaje que iba a fundar Jackie Chan en esa película, que a propósito aprendió una valiosa lección: "sonrie", ya! que puede que sea patognómonico el hacer una transferencia con todo lo que se ve en la tv; y que estabamos joven lector? sí, hay que pryectarse, siguiendo la onda del puzzle que se esta gestando hay algunas piezas que deben ocurrir, en este aspecto weno son 3 tb...pero me recuerdo de las otras 3 que mencioné más arriba ( si no te queda claro vuelve a leer), y ya la corto. Es que cuando uno esta aqui matando un poco de tiempo se recuerda que hay más cosas que un simple acercamiento, te puedes quemar alguien dijo por ahí, pero tampoco te puedes quedar con esa incertidumbre que te impide el ver más allá, ahora una mirada fija y un poco de salsa césar hace que todo tome un matiz diferente. Entonces como conclusión final, el duplo impacto es algo que no todos conocemos, en cada acción hay otra inherente, es por eso que puede llegar a ser complicado el entenderlo, pero es bastante más simple de lo que parece, haz lo que tengas que hacer y la vez no lo hagas, hacer no haciendo (wu-wei-wu), cuando uno es total las cosas ocurren sin ser manejadas. Ok, ya perdí el hilo de este post, yo tan solo quería retornar a la esencia, al momento mismo en que todo comenzó y en ese punto cambiar el orden de los acontecimientos, creando un futuro paralelo, alterando la continuidad espacio-tiempo y el pobre doctor Elmet Brown revolcándose en su tumba, aunque sospecho que todavía no ha muerto. Bien, en buenas cuentas el "motto" de este microperiodo será TAKE A CHANCE y eventualmente mover la cabeza. Saludos.